Aktualności

TRZECIE OKO SPUTNIKA

14. Sputnika nad Polską 2020
Kino Iluzjon
28.11.2020
g. 17:00

„TRZECIE OKO Sputnika to nowy kącik festiwalu w którym będziemy starali się pokazywać podwójne spojrzenie kinematografii rosyjskiej i polskiej na ten sam temat czy zjawisko. Dzięki czemu zobaczymy trzecią perspektywę. Perspektywę wspólną. Ten zabieg sprawi też że zobaczymy ile łączy a ile dzieli obie kultury.

Dekada lat siedemdziesiątych - zarówno w kinie polskim, jak i w kinie rosyjskim - charakteryzowała się sporą różnorodnością: z jednej strony komercjalizacją i podążaniem za trendami światowego kina, z drugiej filmami, których twórcy szukali sposobu na żywy i autentyczny kontakt z widzem. Po 1968 roku i stłumieniu praskiej wiosny w ZSRR skończyła się epoka „odwilżowego mirażu”. W Polsce tą wewnętrzną cezurą był rok 1970 i grudniowe protesty robotników Wybrzeża. W jednym i drugim wypadku nadchodząca dekada przyniosła pozorną stabilizację i złudzenie względnego dobrobytu, w którego fałszywym świetle następowała powolna degeneracja systemu. Polskiej dekadzie gierkowskiej odpowiadała w ZSRR dekada breżniewowska, nazywana w rosyjskiej historii okresem „zastoju”. Czy filmowy obraz epoki jest w obu przypadkach porównywalny? Czy daje się w nim odnaleźć paralelne zjawiska? Czy może były to kinematografie zupełnie odmienne, których wspólnym mianownikiem był fakt, że działały w sztywnych ramach ideologicznych, z tą różnicą, że w jednym przypadku była to ideologia rodzima, w drugiej zaś narzucona i obca? Do zobrazowania tych tez wybraliśmy dwa filmy. Polski tytuł „Za ścianą” w reżyserii Krzysztofa Zanussiego z 1971 roku oraz „Cudze listy” w reżyserii Ilji Awerbacha z 1975. Po seansie obędzie się spotkanie z Krzysztofem Zanussim oraz dr. hab. Joanną Wojnicką Uniwersytetu Jagiellońskiego. Całość poprowadzi Michał Oleszczyk.


CUDZE LISTY
Reżyseria: Ilaa Awerbach
Scenariusz: Natalja Rjazantsowa
Gatunek: Dramat
Produkcja: ZSRR
Premiera: 16 sierpnia 1976 (świat)

Opis:
Zina (Swietłana Smirnowa) ma 16 lat. Mieszka w Kałudze, małym rosyjskim miasteczku. Jest bardzo pewna siebie, potrafi osiągnąć to, czego pragnie, uważa, że zawsze ma rację i świetnie radzi sobie w manipulowaniu swoimi rówieśnikami. Choć jej wygląd na to nie wskazuje, wydaje się, że swym zachowaniem stara się ona krzywdzić wszystkich wokół siebie. Jej nauczycielka, Vera Iwanowna (Irina Kupczenko), kobieta delikatna i szlachetna, chce pomóc dziewczynie i zmienić jej trudny charakter. Zaprasza ją do swojego mieszkania. Po pewnym czasie Zina zaczyna coraz bardziej ingerować w prywatne sprawy nauczycielki. Czyta jej listy od narzeczonego, przepisuje nawet ich fragmenty i wykorzystuje je, by zaimponować koleżankom z klasy. Vera dowiaduje się o tym...
Opis z filmweb.pl


ZA ŚCIANĄ

Reżyseria: Krzysztof Zanussi
Scenariusz: Krzysztof Zanussi, Edward Żebrowski
Gatunek: Dramat
Produkcja: Polska
Premiera: 19 października 1971 (świat)

Opis:
Dwoje młodych ludzi mieszka samotnie obok siebie, niemal przez ścianę. Dzieli ich jednak mur różnic nie do pokonania. On jest naukowcem na drodze do kariery. Twardy, bezwzględny realista, idzie od sukcesu do sukcesu. Ona jest mu bliska jedynie z powodu zainteresowania wykonywanym zawodem. Poza tym jest jego przeciwieństwem. Nie osiągnęła niczego, nie powiodło się jej w pracy naukowej, w życiu osobistym. Jest samotna, bezradna, wrażliwa i nieśmiała. Zdobywa się na zaproszenie go do siebie. Mężczyzna jest gładki, oschły, uprzejmy. Rwie się wątek rozmowy. Ich chwilowe porozumienie jest pozorne, nie mają sobie nic do powiedzenia. Chwile, które razem spędzili, niczego nie zmienią. Pozostaną dla siebie parą obcych ludzi.

Opis z filmpolki.pl



GOŚCIE

Joanna Wojnicka, historyk filmu, pracownik Instytutu Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się historią kina europejskiego, w tym szczególnie rosyjskiego i sowieckiego, a także związkami kina z innymi sztukami, przede wszystkim literaturą i teatrem. Autorka książek: Świat umierający. O późnej twórczości Luchino Viscontiego (2001), Słownik wiedzy o filmie (razem z Olgą Katafiasz, 2005, 2009), Dzieci XX Zjazdu. Film w kulturze sowieckiej lat 1956–1968 (2012, nominacja PISF dla najlepszej filmowej książki roku), Historia filmu. Od Edisona do Nolana (wraz z Rafałem Syską, 2015), Prorocy, kapłani rewolucjoniści. Szkice z historii kina rosyjskiego (2019). Redaktorka (wraz z Grażyną Stachówną) tomu Autorzy kina europejskiego (2003) oraz Autorzy kina polskiego (2004). Zredagowała tom Od Puszkina do Brodskiego. Adaptacje literatury rosyjskiej (2017) Opublikowała ponad pięćdziesiąt artykułów w czasopismach i książkach zbiorowych, w tym rozdziały poświęcone historii kina rosyjskiego i sowieckiego w czterech tomach Historii kina (Kino nieme, 2009; Kino klasyczne, 2011; Kino nowofalowe, 2015, Kino końca wieku, 2019).

Krzysztof Zanussi, urodzony w czerwcu 1939 roku, uważany jest nieprzypadkowo za jednego z najwybitniejszych reżyserów kina polskiego. Jego filmy cechuje niezwykła oryginalność, są zawsze pełne refleksji i trafnej obserwacji. Reżyser porusza w swych dziełach problematykę z obszaru moralności, psychologii, ukazuje też bliżej życie wewnętrzne swych bohaterów. Artysta studiował wpierw fizykę na Uniwersytecie Warszawskim, następnie filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Lecz finalnie ukończył PWSFTviT w Łodzi. Jako autorytet w reżyserii filmowej sprawuje związane z tym liczne funkcje. W 1980 r. został wpierw kierownikiem zespołu artystycznego, aby następnie zostać dyrektorem Studia Filmowego “Tor”. W latach 1971-83 był wiceprezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a w latach 1975-77 przewodniczącym Rady Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych. Od 1987 r. jest też członkiem Komitetu Kinematografii. Pracował przy tym jako wykładowca min. w łódzkiej PWSTiF, ale i w brytyjskiej National Film School. Krzysztof Zanussi zajmuje się także reżyserią teatralną, bywa niekiedy scenarzystą, kierownikiem artystycznym, oraz producentem. Zanussi jest też autorem takich książek jak “O montażu w filmie amatorskim” czy też “Rozmowy o filmie amatorskim”. Jest członkiem Akademii Filmowej, tej to mianowicie, która przyznaje Felixy. 16 października 1998 r. odsłonięto gwiazdę Krzysztofa Zanussiego w Alei Gwiazd w Łodzi. Krzysztof Zanussi posiada też tytułu doktora honoris causa moskiewskiego Instytutu Sztuki Filmowej.


Źródło: https://zyciorysy.info/krzysztof-zanussi/ | Zyciorysy.info





sputnik

Dyrektor Festiwalu

Małgorzata Szlagowska-Skulska
malgorzata@ear.com.pl

BIURO

+48 22 523 41 18

Koordynator programowy

Roksana Pietruczanis
roksana@ear.com.pl

wisła